Κάθε χρόνο λίγο πριν ξεκινήσουν οι καλοκαιρινές διακοπές, συμβαίνει κάτι σχεδόν προβλέψιμο. Τα social media, οι ιστοσελίδες και τα περιοδικά γεμίζουν με συμβουλές σχετικές με τη διατροφή, οι οποίες αφορούν θέματα όπως το πώς να μην πάρουμε κιλά στις διακοπές, τι να παραγγείλουμε όταν βγούμε έξω ή τι επιτρέπεται να φάμε χωρίς τύψεις. Και όλα αυτά, σαν η μεγαλύτερη πρόκληση του καλοκαιριού να είναι το να επιστρέψουμε τον Σεπτέμβριο με το ίδιο (ή και μικρότερο) νούμερο στη ζυγαριά.
Μέσα όμως σε όλη αυτή την προσπάθεια να ελέγξουμε το σώμα μας και τη διατροφή μας, ίσως κάπου ξεχνάμε τον πραγματικό λόγο για τον οποίο περιμένουμε τόσο πολύ αυτή την εποχή του χρόνου. Και αν τελικά αυτό που χρειαζόμαστε στην πραγματικότητα είναι τελικά κάτι εντελώς διαφορετικό;
Μήπως να κάνουμε μια (καλοκαιρινή) παύση;
Ζούμε σε μια εποχή που μας εκπαιδεύει να βιαζόμαστε και να τρέχουμε διαρκώς, προκειμένου να μπορέσουμε να τα προλάβουμε όλα. Μας μαθαίνει ότι η αξία μας εξαρτάται από την παραγωγικότητά μας και ότι για να θεωρούμαστε ικανοί και επαρκείς, θα πρέπει να είμαστε συνεχώς διαθέσιμοι και αποτελεσματικοί. Ακόμη κι όταν υποτίθεται ότι ξεκουραζόμαστε, το μυαλό μας συνεχίζει να τρέχει, να περιπλανιέται ανάμεσα σε διάφορες σκέψεις, ανίκανο να βρει ησυχία ακόμη και για λίγα λεπτά.
Ίσως γι’ αυτό και το καλοκαίρι έχει τόσο μεγάλη αξία, αφού είναι από τις λίγες εποχές του χρόνου που μας προσκαλεί να κατεβάσουμε ρυθμούς. Μας επιτρέπει να κάνουμε μια παύση από τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας, από τις ατελείωτες υποχρεώσεις, τα deadlines και την ανάγκη να είμαστε συνεχώς παραγωγικοί. Μας χαρίζει την ευκαιρία να ξυπνήσουμε χωρίς ξυπνητήρι και βιασύνη. Να περπατήσουμε χωρίς να κοιτάμε το ρολόι, να καθίσουμε στην άκρη της θάλασσας, να αισθανθούμε τον ήλιο στο δέρμα μας, να ακούσουμε τον ήχο των κυμάτων, να παρατηρήσουμε τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος. Και μπορεί όλα αυτά μοιάζουν μικρά, όμως στην πραγματικότητα αποτελούν ένα τρόπο να επιστρέψουμε στο κέντρο μας και στην επαφή με τον εαυτό μας.
Και τι θα γίνει με τη διατροφή;
Αυτή η παύση δεν αφορά μόνο τη δουλειά ή τις υποχρεώσεις, αλλά και τη σχέση μας με το φαγητό. Αφορά τη φωνή που σχολιάζει κάθε μπουκιά ή που μετράει τις θερμίδες του παγωτού ή της πίτσας που φάγαμε. Που χωρίζει τις τροφές σε καλές και κακές και τις ημέρες σε επιτυχημένες ή αποτυχημένες, με μοναδικό κριτήριο το πως ήταν η διατροφή μας.
Κι αν, έστω για λίγο, σταματούσαμε να ακούμε αυτή τη φωνή; Αν αντί να αναρωτιόμαστε πόσο φάγαμε, αναρωτιόμασταν πώς νιώθουμε; Αν αντί να κοιτάμε συνεχώς την αντανάκλασή μας στον καθρέφτη, κοιτούσαμε λίγο περισσότερο τη θάλασσα; Αν αντί να υπολογίζουμε θερμίδες, μετράγαμε χαμόγελα, φωτογραφίες ή στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάμε; Γιατί αυτές είναι οι στιγμές που μένουν.
Το καλοκαίρι μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία να αφήσουμε για λίγο αυτό το βάρος κάτω. Να ανακαλύψουμε ξανά την απλότητα, να ξαπλώσουμε στα βότσαλα χωρίς να σκεφτόμαστε πώς φαίνεται το σώμα μας, να κολυμπήσουμε επειδή το απολαμβάνουμε και όχι επειδή καίμε θερμίδες. Να φάμε ένα παγωτό γιατί πραγματικά μας έκανε όρεξη και να συνεχίσουμε τη μέρα μας χωρίς να διαπραγματευόμαστε με τον εαυτό μας τι «επιτρέπεται» να φάμε αύριο για να το αντισταθμίσουμε. Κανείς μας δεν θυμάται τις πιο όμορφες διακοπές του επειδή έφαγε λιγότερο από τους άλλους ή επειδή αρνήθηκε το παγωτό στο τέλος. Αυτό που θα θυμόμαστε είναι εκείνο το βράδυ στην παραλία που πήραμε πίτσες με την παρέα μας, το καρπούζι που μοιραστήκαμε στη βεράντα με την οικογένειά μας, ή τις γεύσεις των φαγητών που συνδέσαμε με έναν τόπο που επισκεφτήκαμε.
Η ελευθερία στη διατροφή δεν βρίσκεται στα άκρα
Συχνά παρουσιάζουμε το καλοκαίρι σαν να υπάρχουν μόνο δύο επιλογές, όπου είτε θα προσέχουμε κάθε μπουκιά που τρώμε, είτε θα αφεθούμε τελείως, επειδή βρισκόμαστε διακοπές. Ωστόσο, η πραγματική φροντίδα δεν μοιάζει με κανένα από τα δύο σενάρια, αφού αποτελούν και τα δύο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Στη μία πλευρά υπάρχει ο απόλυτος έλεγχος, ενώ στην άλλη η αίσθηση ότι πρέπει να τα φάμε όλα, γιατί από Σεπτέμβρη θα επιστρέψουν οι περιορισμοί. Η πραγματική ελευθερία όμως βρίσκεται στο να μπορούμε να φάμε όσο πραγματικά χρειαζόμαστε, να απολαύσουμε το φαγητό μας και να συνεχίσουμε τη μέρα μας χωρίς ενοχές, δεύτερες σκέψεις και χωρίς να χρειάζεται να διορθώσουμε τίποτα την επόμενη ημέρα. (Διάβασε επίσης https://eatandthrive.gr/summer-nutrition-selfcare/)
Μια παύση μπορεί να αλλάξει τη σχέση μας με το φαγητό
Αυτή η παύση, μπορεί να μας προσφέρει και την ευκαιρία να παρατηρήσουμε τη σχέση μας με το φαγητό με περισσότερη κατανόηση, ώστε να δούμε τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τις διατροφικές μας επιλογές και να αναρωτηθούμε αν αυτό που χρειαζόμαστε είναι πράγματι φαγητό ή κάτι βαθύτερο που προσπαθούμε να καλύψουμε. Γιατί πολύ συχνά, μέσα στους γρήγορους ρυθμούς και τις ατελείωτες υποχρεώσεις της καθημερινότητας, καταλήγουμε να τρώμε βιαστικά, μηχανικά ή συναισθηματικά και να αποσυνδεόμαστε από τα σήματα του σώματός μας.
Όμως όταν μειώνεται ο θόρυβος της καθημερινότητας, γίνεται πιο εύκολο να ακούσουμε ξανά όλες αυτές τις ανάγκες που τόσο συχνά αγνοούμε. Ανάγκες σωματικές, όπως η πείνα, ο κορεσμός, ή η κούραση μας, όσο και συναισθηματικές, όπως τα όνειρα και οι βαθύτερες επιθυμίες μας. Κάποιες φορές λοιπόν, αυτό που χρειαζόμαστε μπορεί να είναι ένα παγωτό, όμως κάποιες άλλες να είναι λίγη ξεκούραση, μια συζήτηση με έναν άνθρωπο που αγαπάμε, μια βόλτα ή απλώς λίγος χρόνος χωρίς να κάνουμε τίποτα.
Το πιο σημαντικό που μπορείς να πάρεις μαζί σου από το καλοκαίρι
Ίσως, λοιπόν αυτό το καλοκαίρι να μην χρειάζεται να προσπαθήσεις να διορθώσεις το σώμα σου, να ελέγξεις το φαγητό σου ή να χάσεις κιλά, αλλά να θυμηθείς πώς είναι να φροντίζεις τον εαυτό σου χωρίς να τον πιέζεις ή να τον τιμωρείς. Να δημιουργήσεις χώρο για ξεκούραση, απόλαυση και σύνδεση, γιατί η φροντίδα τις περισσότερες φορές δεν βρίσκεται στον έλεγχο, αλλά στην ικανότητά μας να ακούμε τις ανάγκες μας. Και ίσως τελικά η πιο σημαντική αλλαγή που μπορείς να κάνεις αυτό το καλοκαίρι και να σε συνοδέψει τον υπόλοιπο χρόνο, είναι να χτίσεις μια διαφορετική σχέση με τον εαυτό σου, με περισσότερο χώρο για ηρεμία, παρουσία και ελευθερία.
